MKB’ers duurder uit door WWZ

Er is veel geschreven over de transitievergoeding, maar er zijn nog veel meer vragen over dit sterk staaltje wetgeving. Daarom is het kabinet hard bezig om onvolkomenheden en onduidelijkheden in de wetgeving te repareren of te verduidelijken, voordat de Wet Werk en Zekerheid echt in werking treedt op 1 juli 2015.

In andere tijden zou men wellicht gewacht hebben met indienen en het aannemen van het wetsvoorstel, maar de huidige partijen aan de macht hebben zorgvuldigheid niet bovenaan de lijst staan en genezen liever dan voorkomen. De Wet Werk en Zekerheid zou het ontslagrecht bijvoorbeeld goedkoper moeten maken, maar ik denk dat de gemiddelde MKB’er duurder uit zal zijn.

Meer kosten

Vanaf 1 juli 2015 moet de werkgever bij elk dienstverband dat meer dan twee jaar duurt en door hem beëindigd of niet verlengd wordt een transitievergoeding betalen. Het doel van de transitievergoeding is compensatie voor ontslag en bevordering transitie van werk naar werk. Kosten die je maakt voor werk-naar-werk en voor de bredere inzetbaarheid van de werknemer tijdens het dienstverband zou men van de transitievergoeding mogen aftrekken. Dat zijn toch kosten die je voorheen niet had!

Kapitaalvernietiging

Om ervoor te zorgen dat je geen vergoeding hoeft te betalen zou men dus van elke werknemer na een jaar en 364 dagen afscheid moeten nemen. Dat lijkt toch enigszins op kapitaalvernietiging en dat zou zonde zijn als men alleen daarom afscheid zou moeten nemen. En weg is ook de betrokkenheid van de werknemer als hij of zij bij jou geen uitzicht heeft op een lang dienstverband.

Al denk ik persoonlijk dat je goed personeel niet moet laten lopen en je je dus niet moet laten afschrikken door de transitievergoeding, toch het kan wel eens voorkomen dat het ‘tijdelijk’ wat minder gaat (zoals we allemaal hebben gemerkt) en je daardoor simpelweg geen vast contract kan aanbieden.

Transitievergoeding & arbeidsongeschiktheid

De meeste mensen zullen wel weten dat de twee-jaarstermijn in het arbeidsrecht wel vaker voor komt. Namelijk in geval van arbeidsongeschiktheid. Na twee jaar loon doorbetalen tijdens ziekte komt de werknemer, als de werkgever zich voldoende heeft ingespannen voor re-integratie, in aanmerking voor een arbeidsongeschiktheidsuitkering (Wet WIA).

De langdurig arbeidsongeschikte werknemer krijgt voortaan na twee jaar dus ook recht op een transitievergoeding. Nu kan zich de situatie voordoen dat de arbeidsongeschikte werknemer niet kan terugkeren naar zijn eigen of passend werk bij de huidige werkgever (spoor 1) en dat naar passend werk buiten de werkgever (spoor 2) gezocht moet worden. De kosten die je dan maakt aan begeleiding voor het 2e spoor (outplacement, advies- en re-integratiekosten) zou je naar verwachting in mindering mogen brengen op de transitievergoeding, want deze kosten zijn erop gericht om de werknemer naar ander werk te begeleiden. Immers kan de werknemer het eigen werk niet meer doen en moet gezocht worden naar werk dat hij of zij wel kan doen. Als de werknemer helemaal niet meer kan werken dan krijgt hij of zij een WIA uitkering. Hoe dan ook jij hebt kosten gemaakt om de werknemer naar ander werk te begeleiden. Maar…… deze kosten mag je niet in mindering brengen op de transitievergoeding.

Het gevolg is dus dat zieke werknemers nog duurder worden voor de werkgever. Naast de gebruikelijke kosten als loondoorbetaling, advieskosten rond ziekteverzuim, re-integratiekosten, begeleidingskosten 1e of 2e spoor wordt dit bedrag in de toekomst aangevuld met een transitievergoeding.

De Wet Werk en Zekerheid levert de gemiddelde ondernemer, het MKB, de motor van BV Nederland alleen maar meer kosten op.

Adviseurs

Allard Moolenaars
Juridische zaken en arbeidsvoorwaarden.
  023 515 88 42
mail mij